عشق

تو که بودی دلم لبریز عشق بود

تو که بودی همه جا عطر و بوی مهربانی داشت

تو که بودی آسمان چشمهایم پر ستاره بود

تو که بودی تمام چشمهایم عاشق هم بودند

تو که بودی همه چیز فرق می کرد

آری...اما حالا دیگر چشمهایم هم غریبی می کنند

گوشهایم تاب شنیدن صدایی جز به دنبال رد پای تو را ندارند

و حالا باید در انتظار دستهای شفا بخش تو باشم

و همیشه چشم به راه آمدنت هستم

عشـــــــــــــــــــــــــــق من

عاشقم باش

متاسفانه یه تعدادی از لینکها از قسمت پیوندهای وبلاگ خود به خود پاک شده در صورت نبودن لینک وبلاگتون نظر بذارید دوباره لینکتون کنم با تشکر

همین که میخوام حرف دلم رو با تو بگم میری

آره میدونم بد بوده کارم اینجوری دلگیری

میشه منو تو ببخشی میشه نگی میخوای ازم جدا شی

 میشه ببخشی و بگذری عشق من 

میشه فراموشت بشه گناهم 

میشه نگاه کنی به اشک و حالم

هنوزم از همه بهتری عشق من

منو ببخش اگر بچگی کردم 

بزار دستاتو تو درستای سردم

منو ببخش میدونم اشتباه کردم

منو ببخش اگر از تو بریدم

اگه شکستی هیچی ندیدم

منو ببخش اگر بازم خطا کردم

منو ببخش اگر بچگی کردم 

بزار دستاتو تو درستای سردم

منو ببخش میدونم اشتباه کردم

تو که همیشه سنگ صبور این دل تنهایی

اگه نباشی دنیا تمومه  دیگه چه دنیایی

میدونی چیه دیونگی بسه

غرور چشممو غمت شکسته

نگاهتو برندار از تو نگاه من

اگه میشه بزار پیشت بشینم

پشیمونم عزیز نازنینم

بیا ببخش دوباره بی گناه من

منو ببخش اگه دیونه بودم

تو که میترسیدی خونه نبودم

اگه تو پاکی همش گناه کردم

منو ببخش هنوز اگه میتونی

اگه مثل قدیما مهربونی

منو ببخش عزیزم اشتباه کردم

منو ببخش اگر بچگی کردم 

بزار دستاتو تو درستای سردم

منو ببخش اگه من اشتباه کردم

منو ببخش اگه از تو بریدم

اگه شکستیو هیچی ندیدم

منو ببخش اگه بازم خطا کردم

این روزها به لحظه ای رسیده ام که با تمام وجود ملتمسانه از اشکهایم می خواهم که یادت را از ذهن من بشوید... یادت را بشوید تا دیگر به خاطر تو با خود جدال نکنم ...

من تمام فریاد ها را بر سر خود می کشم چرا می دانستم که در این وادی ، عشق و صداقت مدتهاست که پر کشیده اند اما با این همه تمام بدبینی ها و نفرتها را به تاریک خانه دل سپردم

و در گذرگاهت سرودی دیگر گونه اغاز کردم و تو... چه بی رحمانه اولین تپش های عاشقانه قلب مرا در هم کوبیدی ...

تمام غرور و محبت مرا چه ارزان به خود خواهیت فروختی ، اولین مهمان تنهایی هایم بودی...
روزی را که قایقی ساختیم و آنرا از از ساحل سرد سکوت به دریای حوادث رهسپارکردیم دستانم از پارو زدن خسته بود ... دلم گرفته بود...

زخم دستهایم را مرهم شدی و شدی پاروزن قایق تنهایی هایم... به تو تکیه کردم...
هیچ گاه از زخمهای روحم چیزی نگفتم و چه آرام آنها را در خود مخفی کردم ...
دوست داشتم برق چشمانت را مرهمی کنی بر زخمهای دلم اما لیاقتش را نداشتم....

مدتها بود که به راه های رفته... به گذشته های دور خیره شده بودی ...من تک و تنها پارو می زدم و دستهایم از فرط رنج و درد به خون اغشته بود... تحمل کردم ... هیچ نگفتم چون زندگی به من اموخته بود صبورانه باید جنگید ...

به من اموخته بود که در سرزمینی که تنها اشک ها یخ نبسته اند باید زندگی کرد...
اما امروز دریافتم که حجمی که در قایق من نشسته بود جز مشتی هیچ چیز دیگری نبود...
و ای کاش زود تر قایقم را سبکتر کرده بودم...

با این همه... بهترینم دوستت دارم ... هرگز فراموشت نمی کنم...

هیچ کس این چنین سحر امیز نمی توانست مرا ببرد آنجایی که مردمانش به هیچ دل می بندند با هیچ زندگی می کنند به هیچ اعتقاد دارند و با هیچ می میرند!

مدادم خشک شد٬ مثل احساسم٬ دیگر وجودم خالیست برای پر کردن٬ پر

کردن دفتری که عمری همدم اسرار من بود. خسته شدم از اینکه هر چه

نوشتم و خواند٬ هر چه خواند و نفهمید یه روزی تنها امدم٬ تنها ماندم و تنها

خواهم رفت٬ نمیدانم روزگار بهانه ای دستم خواهد داد برای بازگشتی دوباره

 یا نه اما با همه خاطرات از خاطره سازان خداحافظی میکنم خسته شدم از

روزگار از حرفهای پر از تکرار یادگار شما و این دیار وایستا دنیا بزن کنار

سلام  من فرناز مدیر این وبلاگ دیگه اپ نمیکنم

 همونطور که گفتم خسته شدم

من این دنیارو واسه دل خودم ساختم و امیدوارم که هر کسی با این دنیا یه

 جورایی اشنا شد از من ناراحت نباشه همه تون به بزرگی خودتون

ببخشیداگه بدی خوبی از ما دیدید 

و در کلام اخر خداحافظ

فرناز ( مدیر وبلاگ عشق liliaceeae )

دلم گرفته است،دلم به اندازه ی غروب،به اندازه ی تک درختی در کویر گرفته است ...
دلم به اندازه ی بغض پرنده ای که می پرد و در ملکوت دور افق گم می شود ...
به اندازه ی جامی سرشار از سرخی و سیاهی مرگ ...
نمی دانم بوی شوقی که از نفس های غمناک این شب به جان می رسد از کرانه های وصال توست یا از نرگس های مستی که بر کنار جاده انتظار روییده اند؟
دلم برای سکوت شب همیشه تنگ است...
دلم می خواهد دفتر دلتنگیم را باز کنم و از شب سرد و ساکتم،حرفها بگویم .
دلم می خواهد همه بدانند که اهنگ عبور را با تمام وجود احساس می کنم و اشک های بدرقه گر عزیزم را سرازیر می کنم .
چه بگویم از هزاران امید سبزی که در خانه ی دلم ویران می شوند ؟؟
چه بگویم از شب های منحوسی که سپید خاموش را فریاد می زنند ؟؟!!
بال هایم می سوزند،بال های بی عروجم.بال هایی که در قفس مانده اند و از پشت میله ها فغان سر می دهند . چه کنم ؟؟
میان کوچه های شب منم هم پا... منم تصویر تنهایی... منم دلتنگ شب ...
دلم برای سکوت شب همیشه تنگ است ...و اینها بهانه ایست
دلم بیش از همه برای تو تنگ است ....
مرا به یاد بیاور. مرا از یاد مبر. که انعکاس صدایم درون شب جاری است...

امروز اشک هم بر دلم مرحم نیست ...امروز صبر هم با دلم همدم نیست

خندیدم نخندیدی ... گریه کردم٬ نفهمیدی ... از عشق گفتم ٬ آرام نشدی ... نگاهت کردم٬ بیشتر بیقرار شدی...پرسیدم٬ لب نگشودی ... تحفه فرستادم٬ باب دلت نبود ...

نمیدانم چه کنم ؟

امروز یاد تو فقط ٬آرام جان بر من میدهد... امروز نوشتن برای تو آرامم می کند ...

صبر ٬ سکوت و تحمل همچو زنجیری بر دلم آویزه است٬ همچون وزنه سنگینی که تمام توانش را گرفته...

سینه ام سنگین از جای خالیت...فکرهم در التهاب همراهیت ...

ولی افسوس که نمی پسندی همراهیم را ٬ نمی خواهی همدردی ام را ...

چشم هم بس که بر درب خانه عشقت مانده کم سو شده ...

تمام این ها را تحمل می کنم ، چون تو را دوست دارم ... چون عشقم را دوست دارم ... چون به آرامی دوستت دارم ...

از کوچه های حادثه به آرامی می گذرم ، با دستهایم چشمانم را محو می کنم تا ببینم آن کوچه بن بست تنهایی عشق را...

دلم عجیب هوای دیدنت را کرده است ، دستانم را کمی کنار می زنم و از لا‌ به لا‌ی انگشتان لرزانم نیم نگاهی به گذشته ناتمامم می اندازم ، چیز زیادی نیست و از من نیز چیزی نمانده است جز آیینه زلا‌لی که از آن گله دارم که چرا حقیقت زندگی را از من پنهان کرد... !؟ و تو ای سنگ صبور لحظه لحظه های عمر کوتاه من ، چقدر

بی کس و تنها ماندی ! جواب صفحه های سفیدت را چه دهم که من نیز بی وفایی را از زمانه آموختم.

می دانم دلت آنقدر بزرگ و دریایی است که مرهم زخم های بی کس ام باقی بمانی و یک امشب دیگر را با من تا سحرگاهان همنوا شوی.

به سراغت نیامدم چون روح باران زده شیدای روزهای آشنایی گرفتار تگرگی بی پایان شد و اینگونه سیلا‌ب عشق در مسیر طغیان آمال و آرزوهایم تبدیل به سرابی شد.

نبودی تا ببینی که چگونه غزل در تاب یاسمن تب کرد و تا صبح نالید ، نبودی تا ببینی که آسمان چه بی قرار و معصومانه اشک می ریخت و تن سرد مرا نوازش می کرد ، نبودی تا ببینی که چگونه چشمانم در انتظارت ماند و نیامدی...

تو خود گفتی که دنیا فدای تو و چشمانت ، تو خود گفتی آبیِِِ آرامشِ دریا فدای نگاهت ، تو خود گفتی سرخی آتشین شقایق ها فدای قلب کوچکت...

حالا‌ از آن حرفهای رنگین اثری نیست و تمام آبی ها و قرمزها برایم رنگ باخته اند ، از تو نیز به خاطر دو رنگ بودنت شکوه ای ندارم ، چون دیگر دنیا برای من بی رنگ است!

و اما باز هم تو ای حریم پاک و بی آ لا‌یشم! می خواهم ترکت کنم و هیچ گاه به سوی صفحه های قلم خورده ای که خود بر رویت حک کردم ، باز نگردم . شاید اینگونه مجبور نباشی دستهای سفیدت را به زیر چکه های دلتنگی ام بگیری و له شوی و گیسوانم را بر تن لطیفت احساس کنی.

لحظه ، لحظه ای است جادوئی... ! در کنج خلوت این اتاق دستهای دختری ، آرام صندوقچه ای را مهر می کند و زمزمه ای در زیر لب دارد . نوایش ضعیف نیست اما هیچ کس نمی تواند بفهمد او چه می گفت و دیگر نمی گوید...